Plukje

mijn konijn Plukje
je was nog klein
echt nog een ukje
en ik wil weer bij je zijn
please kom weer terug
terug in mijn gedachten
kom weer over de brug
ik kan niet meer wachten
maar het lukt niet meer want de dood
is een leven waar je niet in kan terug keren

liefs, Manon van der steen

Dit is mijn tweede gedicht
maar ik mis je zo erg
dat zie je al aan mijn gezicht
maar hoe moet het nou?
het leven gaat gewoon door
dat weet iedereen
maar ik mis je toch nog
en ik zou je nooit vergeten
Plukje, ik blijf van je houden
 

Dit is mijn derde gedicht,
en toch mis ik je nog steeds heel erg.
eerst jij nu mijn oom,
het lijkt net dat dood gaan is verplicht.
Maar wat is er nou erger, pijn lijden of het hartje begeven, of pijn lijden op een berg? het is allemaal even erg.
Plukje, doe de groetjes in de hemel van mij, dan maak je mij, ome John jou
en Marian allemaal heel blij!!

xxx- Manon van der Steen

(Marian is een oppas van mij die is overleden, en John is mijn oom die net aan kanker is overleden)